پوست کلفت شدم، از کي؟ خودمم دقيقش رو نميدونم. اما 2 دو روز پيش وقتي 1 ساعت تموم تونستم زير تمام توهين هايي که ميکردي دوام بيارم و به جز چند تا کلمه چيزي نگم و مدام لبخند بزنم فهميدم که پوستم داره حسابي کلفت ميشه!!!! نميدونم شايد قبلا هم اينجوري بودم اما خب من ديگه اين اواخر تا کار به توهين ميرسيد ترجيح ميدادم حرفي نزنم و ميرفتم اما اين دفعه تو ماشين بوديم و نميشد جايي برم براي همينم تونستم خودم رو محک زنم. مي دوني اين حالت حالت خيلي خوبيه اينکه هيچي نگي و بزاري طرف مقابلت خودش رو خالي کنه و آروم بشه و تو فقط شنونده باشي، حالت ايده آليه فقط يه اشکال کوچيک داره اونم اينه که الان پشت اين سکوت من اين دليل نخوابيده که با سکوتم تو رو آروم ميکنم دقيقا برعکس يعني هر دفعه که ميومدم يه حرفي بزنم با خودم ميگفتم ارزش داره به خاطر تو اعصابم رو از اين هم خردتر کنم؟ بعد که به خودم جواب مبدادم معلومه که نه، حرفم رو خيلي زود قورت ميدادم و يه لبخند ديگه ميزدم. کلمه به کلمه حرفات رو از حفظم حتي يکي از جمله هايي رو که گفتي يادم نرفته اما مطمئنم چون چيزي نگفتم يه چد وقت بعد مياي ميگي، اکي هاني بيا همه چيز رو يادمون بره اصلا مگه چيزيم بوده؟ اما خب گفتم که پوست کلفت شدم حالا ديگه همون قدر که ميتونم جلو تحقير و توهين ها خونسرد باشم به هموم نسبت هم رفلکتم به محبت هات هم کم شده. ميفهمي؟ دارم نسبت به همه چيز بي تفاوت ميشم. اينجوري ديگه حداقل خودم رو ميتونم به ظاهر سرپا نگه دارم.

برچسب‌ها: زندگي

□ نوشته شده در ساعت ۶:۵۹ ب.ظ. توسط پاني