نمی دونم گفتن و نوشتن این حرفا فایده ای داره یا نه، کاش میشد تو زندگی هم حرفها رو نوشت، کاش میشد تو حرف زدن هام هم اول مینوشتمش و بعد می دادمش تا تو بخونیش، هر دفعه ای که من میام اون چیزی رو که تو ذهنم به تو بگم با بدترین کلمات به تو میگمش، گند میزنم یه همه چی، بعد هم اونقدر به خودم لعنت میفرستم و فحش میدم که دیگه هیچ کاری نمیتونم بکنم، چرا من خفه خون نمیگیرم چرا من با تو حرف میزنم چرا نمیشه حرفام رو هم ادیت کنم.
زنگ زدم بهت که بگم بیای پیشم که نری خونه مامانت اینا که بسه دیگه ندیدنت که چون از صبح پیشم نبودی دلم تنگ که بیای پیشم ...نشد... تخصص پیدا کردم تو اینکه اون چیزی رو که تو ذهنم به بدترین شکل بگم که جوری بگم که فکر کنی من با خونه مامان و بابات رفتن مشکل دارم که فکر کنی من همش دارم بهانه میگیرم که داد بزنی که داد بزنم که گوشی رو قطع کنیم.
دختر احمق، خودم رو میگم، میدونی از سر شب تا حالا چند بار این حرف رو به خودم زدم چند بار خودم رو لعنت کردم به خاطر این دلتنگی، چند بار با خودم عهد کردم که دیگه غلط بکنم تا وقتی یاد نگرفتم مثل آدم حرفم رو بگم دیگه دلتنگیم رو بروز بدم. ترجیح میدم فکر کنی دوستت ندارم تا اینکه مدام برداشت کنی که من دارم تو رو از همه جدا میکنم که من فقط تو فکر نقشه کشیدن برای توام.
اونقدر این مورد مشابه پیش اومده انقدر من یک کاری رو با نیت دوست داشتن تو کردم و بعد یه جور دیگه، به بدترین شکل ممکن، برداشت کردی که مات و مبهوت سر جام خشک شدم و حتی نتونسم برات توضیح بدم علت کارم رو. شک کردم به خودم

برچسب‌ها: زندگي

□ نوشته شده در ساعت ۱۱:۲۶ ب.ظ. توسط پاني