یه دکه روزنامه فروشی بود تو خیابون سهروردی یادته؟ هر دفعه قرارمون همون جا بود نزدیک محل کار تو میومدم و اونجا منتظرت میموندم تا تو بیای و همیشه هم یکی دیر میرسید، معمولا من! از دور که ماشینت پیدا میشد صورت من غرق خنده میشد و چشمای تو از دیدن من برقی میزد که حتی از پشت شیشه ماشین هم پیدا بود.
سوار ماشین که میشدم میگفتی: سلام خانومی من امروز چه خبر ؟ تو اینو میگفتی تا من تند تند و یه نفس شروع کنم برات حرف زدن انگار میترسیدم وقت با تو بودن تموم بشه و حرفای من نصفه بمونه من میگفتم و میگفتم و تو توی تمام این مدت دست من رو تو دستت گرفته بودی و همون جوری که با یه لبخند نگام میکردی دستم رو نوازش میکردی، عادت کرده بودی با یه دست همزمان هم فرمون رو بگیری هم دنده عوض کنی نمیخواستی حتی یه لحظه هم دستامون از هم جدا بشه ، هیچ وقت نفهمیدم چطوری میتونی تو این حالت رانندگی کنی و هیچ وقت تصادفی نشه.
لحظه با هم بودنمون مثل برق و باد میگذشت و نه من از حرفای تو سیر میشدم نه تو. خیلی از حرفها تکرار میشد اما هیچ وقت برامون تکراری نمیشد این حرفها. خیلی حرفها میزدیم از آیندمون از دنیامون از دنیایی که خودمون ساختیمش و هر وقت من نگران میشدم از چیزایی که قرار پیش بیاد تو سرم رو آروم میذاشتی روی شونت و میگفتی نترس خانومی ما هم رو داریم نترس! و بعد من آروم میشدم و گم میشدم تو گرمی پوست و بوی ادکلن تو.
از ماشین که پیاده میشدم تا از پله ها بیام بالا و برسم تو اتاقم مواظب بودم که دستم ، دستی که هنوز گرما و بوی دست تو رو داشت رو به هیچ جا نزنم و بعد تا صبح با بوی عطر تو که حالا رو دست من نشسته بود بخوابم.
یادته اولین بار خودم این ادکلن رو برات گرفته بودم و بعد تو تا همین امسال هم شیشه خالی اون رو نگه داشته بودی، خیلی شیشه های ادکلن دیگه بعد از اون روی میز جلو آینه اتاق تو پرو خالی شد اما همیشه میگفتی این شیشه خالی بوی عشقی رو میده که هیج جا نمیتونم بخرمش، یادته چه حالی شدیم وقتی یه روز اومدیم خونه و دیدیم مامانت اون شیشه رو موقع تمیز کاری داده به کارگری که اومده بود که بندازدش بیرون یادته چقدر زار زدیم و هم رو دلداری میدادیم که اشکال نداره حالا با هم بودنمون جای خالیش رو پر میکنه.
نشد که بشه. انگار همه اینها یه نشونه بود برای این روزها

برچسب‌ها: زندگي

□ نوشته شده در ساعت ۱۲:۵۵ ق.ظ. توسط پاني