رابطمون شبیه کاسه چینی هزار پاره شده که با کوچکترین تلنگری فرو میریزه و هر بار هم که سعی میکنیم تکه های شکسته رو دوباره کنار هم بزاریم بی حوصله تر از قبل یا جای یه تیکه عوض میشه یا یه تیکه فراموش میشه، الان دیگه این چیزی که دستمون شبیه همه چیز هست الا اون چیزی که باید باشه برای همین هم هست که ظرفیت هیچ چیزی رو نداره با کوچکترین اخم و بی توجهی و انتقادی سر ریز میشه، کاری هم نداره که ما تو چه حالتی باشیم.
تازگی ها ته چشمات رو نگاه کردی؟ یا ته چشمای من رو؟ یه حس تلخی تهشه، یه چیزی که هر لحظه هر ثانیه داره داد میزنه الان دوباره اون کاسه میشکنه ها، بده که آدم مدام هشدار بشنوه، خوبه که حواسش به همه چیز باشه، اما اینکه مدام یه هشدار اونم یه هشدار تلخ ته مغزت داد بزنه همون یه ذره تمرکزی رو که گذاشتی تا اون کاسه دوباره نشکنه از بین میره و بعدش....بوووووووووم ،تا به خودت بیا به جز یه مشت تیکه شکسته چیزی برات نمونده، نمی دونم شاید من و تو باید دل بکنیم از این تیکه ها و از اول شروع کنیم ذره ذره دوباره مواد اولیه بزاریم وسط و تیکه تیکه رو شکل بدیم اما میدونی آدمیم دیگه آدمیزادم سخت دل میکنه از داشته هاش، همون حس هشدار اینجا هم میگه اگه بی خیال این تیکه ها شدی و بعد نتونستی هیچ چیز جدیدی بسازی چی؟ اونوقت که دستت از همه چی خالی موند چی؟ برای همینه که من تو هنوزه دل خوش کردیم به این تیکه پاره های مونده، نمی دونم کی میشه که اینا همش گم بشه؟ کی میشه که ترس شروع دوبارمون از بین بره؟ اصلا اگه اون روز برسه با این اوضاع مرگ تدریجی من و تو حال و حوصله یه شروع دیگه رو داریم؟ خلاصه که بد مخمصه ایه، به شخصه حاضر بودیم تمام این چهار سال زندگیم رو دور بریزم و پای همه تبعاتشم وایسم، اصلا فکر کنم تو رو نمیشناختم بعد دوباره من و تو هم رو محک بزنیم منتهی این دفعه من 19 ساله شدم 23 ساله و تو 23 ساله شدی 27 ساله، سنجشهامون هم فرق کرده، عیارهامونم همین طور. میدونی تو زندگی به هیچی قد این دکمه دیلیت کامپیوتر حسودیم نشده چه راحت هر چی رو دلش میخواد پاک میکنه اصلا انگار نه انگار، کاری هم به خوب و بد و خرابیش نداره تو سه سوت پاک میکنه اما ما چی؟ همچین خوشگل گند زدیم به این رابطه که حالا حالا نه خودمون رو میتونیم درست کنیم نه رابطمون رو.

برچسب‌ها: زندگي

□ نوشته شده در ساعت ۱۲:۱۵ ق.ظ. توسط پاني